مشاوره پیش از ازدواج

دلبستگی بخش جدایی ناپذیر رفتار انسان در تمام عمر است.

برای برخی نزدیک شدن به دیگران نسبتا آسان است. از وابسته شدن و وابسته کردن و احساس راحتی می کنند. معمولا از نبودن یا صمیمی شدن افراد نگران نمی شوند( دلبستگی ایمن دارند)

برخی از صمیمی شدن ناراحت می شوند. اعتماد کامل و وابستگی برایشان دشوار است. از نزدیک شدن افراد عصبی می شوند. درخواست صمیمیت عاطفی شریک زندگی خود را بیش از حد تمایل خود می یابند( دلبستگی اجتنابی)

تمایل چندانی به صمیمی شدن ندارند. نگران شریک عاطفی دوستشان نداشته باشد یا نخواهند با او بماند. این رفتار اطرافیان را فراری می دهد( دلبستگی اجتنابی)

احساسات، الگوهای فکری و رفتاری به واسطه شرایط دلبستگی  در کودک ایجاد می شود، در بزرگسالی به همان شکل ظاهر می شود. با این تفاوت که بزرگسالان می توانند جزییات رابطه را نادیده بگیرند. به همین دلیل نیاز به حضور فیزیکی مستمر شخص می تواند با آگاهی از در دسترس بودن او از نظر روانی و عاطفی جایگزین شود. در حالی که کودک نیازمند حضور فیزیکی است. به همین دلیل نیاز به ارتباط صمیمی و اطمینان از وجود شریک عاطفی در طول زندگی نقش مهمی دارد.

صمیمیت با ایجاد حس زیستی و عاطفی خوب در دو طرف ، مانع افزایش استرس در ان ها می شود. نیاز به زندگی مشترک بخشی از  آرایش ژنتیکی انسان است و به احساس رضایت ت زود بستگی ندارد. انتخاب فردی خاص نیروهای قدرتمند و غیرقابل کنترل را فرا می خواند. صرف نظر از میزان استقلال و خواسته آگاهانه ما، الگوهای جدید رفتاری ایجاد می شود.

قواعد زیستی نشان می دهد که واکنش های زوج مشابه می شود و برای حفاظت و فراهم کردن رفاه یکدیگر تلاش می کنند و این برای بقا دو طرف ضروری است.

افرادی با دلبستگی تفاوت به طرق مختلف این نیروها را فرا می خوانند. دو گروه با دلبستگی ایمن و دلبستگی اضطرابی این نیروها را می پذیرند . اما افرادی با دلبستگی اجتنابی تمایل به سرکوب این نیروها دارند.

فرض اساسی دلبستگی در بزرگسالان این است که برای داشتن استقلال و شادی کسی را بیابید که با تکیه بر او بتوانید هر جا سفر کنید.