اختلال انفجاری متناوب

اختلال انفجاری متناوب شامل دوره های مکرر و ناگهانی رفتارهای تکانشی ، پرخاشگرانه ، خشن یا طغیان کلامی است که طی آن به تناسب شرایط واکنش نشان می دهید. خشم در جاده ها ، سوء استفاده در خانه ، پرتاب یا شکستن اشیا نشانه هایی از اختلال انفجاری متناوب است.

Treating intermittent explosive disorder - Harvard Health

این انفجارهای متناوب باعث پریشانی قابل توجه می شود ، بر روابط ، کار و تحصیلات تأثیر منفی می گذارد و می تواند عواقب قانونی و مالی داشته باشد.

اختلال انفجاری متناوب نوعی اختلال مزمن است که می تواند سالها ادامه یابد ، گاهی با افزایش سن شدت طغیان ها کاهش می یابد. درمان شامل داروها و روان درمانی است که به شما کمک می کند انگیزه های تهاجمی خود را کنترل کنید.

علائم

فوران های انفجاری ناگهانی ، با هشدار کم یا بدون هشدار ، اتفاق می افتد و معمولاً کمتر از 30 دقیقه طول می کشد. گاهی به طور مکرر اتفاق می افتد یا هفته ها و ماهها تکرار نمی شود. بین دوره های پرخاشگری جسمی ممکن است طغیان های کلامی با شدت کمتر رخ دهد. ممکن است بیشتر اوقات تحریک پذیر، تکانش، پرخاشگری یا عصبانیت مزمن مشاهده شود.

دوره های پرخاشگرانه ممکن است قبل یا همراه موارد زیر باشد:

خشم

تحریک پذیری

افزایش انرژی

افکار مسابقه ای

مور مور

لرزش

تپش قلب

تنگی قفسه سینه

انفجارهای کلامی و رفتاری متناسب با شرایط است، بدون هیچ گونه عواقبی،  می تواند شامل:

بداخلاقی

بحث

داد زدن

سیلی زدن ، هل دادن

زد و خورد

صدمه به اموال

تهدید یا تعرض به افراد یا حیوانات

بعد از دوره  خشم ممکن است احساس راحتی و خستگی کنید. بعداً ممکن است احساس پشیمانی ، پشیمانی یا خجالت کنید.

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم

اگر این ویژگی برایتان آشناست با یک متخصص بهداشت روان مشورت کنید.

علل

اختلال انفجاری متناوب می تواند در دوران کودکی – بعد از 6 سالگی – یا در سال های نوجوانی آغاز شود. در جوانی بیشتر از بزرگسالی است. علت دقیق این اختلال مشخص نیست ، اما احتمالاً برخی عوامل محیطی و بیولوژیکی در ایجاد و تداوم آن نقش دارند.

محیط. بیشتر مبتلایان به این اختلال در خانواده هایی بزرگ شده اند که رفتار انفجاری و آزارهای کلامی و جسمی در آن رایج بوده است. قرار گرفتن در معرض این نوع خشونت در سنین پایین باعث می شود که این کودکان پس از بلوغ همان صفات نشان دهند.

ژنتیک. ممکن است یک مولفه ژنتیکی وجود داشته باشد ، و باعث شود این اختلال از والدین به فرزندان منتقل شود.

تفاوت در نحوه کار مغز. ممکن است ساختار ، عملکرد و شیمی مغز افراد مبتلا به اختلال انفجاری متناوب از افرادی بدون این اختلال متفاوت باشد.

عوامل خطر

عواملی که خطر ابتلا به اختلال انفجاری متناوب را افزایش می دهد، عبارتند از:

سابقه آزار جسمی در کودکی یا چندین رویداد آسیب زا ، خطر ابتلا به اختلال انفجاری متناوب را افزایش می دهند.

سابقه سایر اختلالات بهداشت روان. افرادی که دارای اختلال شخصیت ضد اجتماعی ، اختلال شخصیت مرزی یا سایر اختلالات  مانند اختلال کمبود توجه / بیش فعالی (ADHD)،احتمال ابتلا به اختلال انفجاری متناوب را افزایش می دهد.

عوارض

افراد مبتلا به اختلال انفجاری متناوب در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلالات زیر هستند:

اختلال در روابط بین فردی. دیگران اغلب آنها را افرادی همیشه عصبانی می دانند. ممکن است دعواهای لفظی مکرر داشته باشند یا مرتکب سوء استفاده جسمی شوند. این اقدامات به مشکل ارتباطی ، طلاق و استرس خانوادگی منجر می شود.

مشکل در محل کار ، خانه یا مدرسه. سایر عوارض اختلال انفجاری متناوب ممکن است شامل از دست دادن شغل ، تعلیق در مدرسه ، تصادف رانندگی ، مشکلات مالی یا مشكلات قانونی باشد.

مشکل در خلق و خوی، اختلالات خلقی مانند افسردگی و اضطراب

مشکلات مصرف الکل و سایر مواد. مشکلات مربوط به مواد مخدر یا الکل اغلب با اختلال انفجاری متناوب همراه است.

مشکلات سلامتی جسمی. مشکلات جسمی شایع شامل فشار خون بالا ، دیابت ، بیماری قلبی و سکته مغزی ، زخم و درد مزمن باشد.

خودزنی. جراحات عمدی یا اقدام به خودکشی گاهی

جلوگیری

اگر به طور متناوب دچار اختلال انفجاری هستید ، احتمالاً پیشگیری از عهده شما خارج است ، مگر اینکه از یک متخصص حرفه ای درمان کمک بگیرید تا بروز برخی حوادث جلوگیری شود:

به درمان پایبند باشید. در جلسات درمانی شرکت کنید ، مهارت های مقابله ای خود را تمرین کنید.

تشخیص

برای تعیین تشخیص اختلال انفجاری متناوب و افتراق سایر شرایط جسمی یا اختلالات بهداشت روانی ایجاد کننده علائم:

پزشک شما سعی می کند مشکلات جسمی یا مصرف مواد را رد کند. تست بگیرد. متخصص بهداشت روان درباره علائم ، افکار ، احساسات و الگوهای رفتاری شما صحبت خواهند کرد.